Gelukkig, eindelijk is de zomer weer voorbij! De komende periode staat voor mist, mooie luchten, veel kleuren en natuurlijk een regenbui op zijn tijd. Dit in tegenstelling tot de hedendaagse zomer, een hele lange regenbui op iedere tijd.

Posbank time

De heide bloeit en in huize Faber is het weer Posbank time. Stress in optima forma! Alle weersvoorspellingen checken en letten op koude nachten, die ochtendmist beloven. Yes, de voorspellingen geven perfecte omstandigheden aan voor een ochtendje Posbank, dus vanavond vroeg het nest in en morgenochtend heel vroeg het nest weer uit. Een onrustig nachtje, want staat de wekker niet te vroeg of te laat? [te vroeg = zonde want te weinig nachtrust, te laat = zonde want het licht kan zo ontzettend mooi zijn ruim voor zonsopkomst.]

 

Het oude vrouwtje

Ik kom al diverse jaren op de Posbank en bijna altijd kom ik haar tegen. Ze is zeker 70+, met hippe Nikes, een strak sportbroekie en regencape, in hoog tempo komt ze voorbij wandelen. Vorig jaar stond ik in de potdichte mist, mijn statief opgesteld, camera klaar en daar kwam ze als een bosnimf uit het dal in de mist opdoemen. Ze murmelt wat over fotografen en ik vraag haar wat haar dwars zit. Dagelijks loopt ze al jarenlang hetzelfde rondje over de Posbank en ze begrijpt niet waarom zoveel fotografen in deze ‘paarse periode’ hun plaatjes komen schieten. Daarbij veel moois vertrappen om toch maar vooral vooraan te staan.

Posbank“Tja, zij murmelt over die paar stappen die ik van het pad af ben terwijl dit heerschap niet alleen dwars door mijn beeld mag lopen maar tevens zonder pardon de heide mag vertrappen… en dat met vier benen tegelijk … oh wacht… ik en mijn statief zijn er 5”

Ik vraag haar of ze niet ziet hoe mooi en uniek het hier voor Nederland is en dat het zo menselijk is [voor fotografen] om te proberen betere en mooiere foto’s te maken dan al die anderen. Ze kijkt me niet begrijpend aan, de Posbank is niets bijzonders, hier loopt ze haar dagelijkse rondje, dit is “gewoon” zoals het is, haar eigen omgeving.

PosbankZij vindt dit dus gewoon… Nou ik vind het speciaal, waar anders kan je in Nederland dit soort foto’s maken?

 

Weekendrondje

Daar moet ik even over nadenken. Voor velen geldt dat gebieden verder weg van huis, vaak mooier en meer bijzonder gevonden worden. Je eigen leefomgeving wordt meestal niet als mooiste gezien, omdat het niet verrassend is, maar ‘gewoon’. Ik bedank haar, wens haar een prettige wandeling toe en denk daarbij “tot volgend jaar”.  En terwijl ik de diepere betekenis van onze dialoog probeer te doorgronden, planten twee heren even hun statieven naast mij in de paarse zee terwijl ze de planning voor dit weekend terloops doornemen.  Vanochtend Posbank, vanmiddag bronstige herten en morgen Waterleidingduinen voor de vosjes. De planning voor het volgende weekend heb ik niet gehoord maar zal wel zoiets zijn als Waddenkust en Oostvaardersplassen. En met deze heren valt de dialoog op z’n plaats.

PosbankZouden deze heren alleen voor de “grand view”gaan, of ook het kleine zien en weten te waarderen?

Fotohooligans

Als het echt zo is dat je eigen omgeving niets uitdagends te vinden is betekent dat we dus allemaal op de verkeerde plek in Nederland wonen. Dat is toch wel apart, dan zou je vanuit Ljouwert naar Maastricht moeten om je favoriete landschap te fotograferen en vice versa.  En het is al zo vroeg opstaan, om voor zonsopkomst ter plekke te zijn! Aan de andere kant heeft het ook wel weer iets grappigs om als milieubewuste natuurfotograaf met zachte ‘G’300 km te rijden om in Moddergat de zonsopkomst te fotograferen. Of zouden die natuurfotografen carpoolen met bouwvakkers die voor dag en dauw vanuit Limburg naar Friesland crossen omdat Limburgse bouwvakkers schijnbaar goedkoper zijn? Voor de vlaaien hoeven die Friezen het niet te doen, daar hebben ze hun weilanden vol mee liggen.

Ik zou er stress van krijgen en al die andere Limburgers die dan ook op dat unieke plekje bij Moddergat staan, het liefst met mijn statief om de oren slaan, omdat ze mijn fotomomentje verwoesten. Voilà… de eerste fotohooligan is geboren.

Voordat je het weet komen fotohooligans uit heel Nederland elkaar met statieven om de oren slaan, ergens in het centrum van Nederland, laten we zeggen Zwolle. Alwaar de zeldzame ‘Oeral plofkip’ te fotograferen is en ze daarbij elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Erg vervelend natuurlijk, want fotografie is spelen met licht maar dan op een minder agressieve manier.

De niet begrijpende dame en beide telelens-heren zijn het levende bewijs: je eigen omgeving is niet interessant!

De uitdaging

Terwijl de zon langzaam omhoog kruipt en ik het gesprek met het drietal voor mezelf nog eenmaal analyseer begint er iets te knagen. Ik kan me het echt niet voorstellen. Waarom moet ik naar ver om iets moois te vinden? Een goed fotograaf is toch niet afhankelijk van de plek? Die kan overal schitterende beelden maken!

krokusNa een bakje koffie even in de voortuin spelen…., een Krokus. 

En om mijn theorie te toetsen wil ik je graag uitdagen. Zoek een gebiedje – een bosje, een meertje of sloot –  op loop- of fietsafstand. Ga daar aan de slag! Misschien dat je de eerste keer denkt ‘wat moet ik hier?’ maar dat is niet erg. Kijk maar eens 10 minuten om je heen, wat beweegt er in het gras, stond die paddenstoel er net ook al, wat hoor ik toch steeds? Ik garandeer je dat als je het gebiedje wekelijks/maandelijks bezoekt en je fotografische creativiteit er op los laat, je na een jaar een schitterende serie hebt gemaakt waarvan je Facebook vrienden zich afvragen, ‘hoe krijgt ie het toch steeds weer voor elkaar?’ Die heeft een geweldige plek gevonden… zeker ver weg!

PosbankJe zal er maar in de buurt wonen en op zoek zijn naar sfeer, licht, kleur en natuurbeleving

Zo, ik ga me voorbereiden op een rustig ochtendje Posbank in mijn eigen omgeving, kijken of ik het oude vrouwtje nog tegenkom. Mocht jij haar daar nog zien? Doe haar dan vooral mijn hartelijke groeten.